Pomimo starań polityków rządzących Światem i Polską, oraz ich zaangażowania w niesienie wszystkim ludziom wolności, demokracji, praw człowieka i innych pustych sloganów, najistotniejsze fakty, czyli te, które w istocie są oznakami przemian, pozostają ukryte między wierszami.
Ile razy jeszcze usłyszymy o tym jak pomogliśmy Irakowi zaprowadzić demokracje? Ile razy Kwaśniewski powtórzy, że wojna w Iraku to niezwykle udana (choć trudna) misja pokojowa pod przywództwem OZN? Ile razy iraccy partyzanci zostaną nazwani terrorystami w naszej telewizji? Ile tysięcy ludzi jeszcze zginie zanim w Iraku na powrót zapanuje pokój? Ile lat to potrwa? Dlaczego coś co media opisują jako niesienie demokracji, wolności i pokoju jest w istocie zbrojną napaścią na suwerenny kraj, obaleniem rządu, okupacją, narzuceniem systemu politycznego i przejmowaniem majątku Iraku przez prywatne korporacje, dla których naród Iracki to jedynie potencjalna siła robocza. Nie licząc oczywiście "terrorystów", których do Irakijczyków nasze media nie zaliczają.
Czym ta sytuacja różni się od napaści Niemiec na Polskę w 1939 roku? Miejmy nadzieję, że zakończeniem, bo do tej pory wygląda dość tożsamo...