Meteoryt Planety X?

Naznaczony

mamy już 14 stron odpowiedzi w temacie. myślę że do 50strony nie uzyskamy konkretnych odpowiedzi Smile

_________________
nie ma żadnej prawdy, wszystko jest tym samym, wielu się załamie, wielu parsknie śmiechem, to wszystko jedno

Tabasco

bimi prosze cie o usuniecie tego tematu. niema meteorytow z planety innej niz mars i z ksiezyca i pasa asteroid to bardzo powszechne zjawisko zbieram i kolekcjonyje meteoryty od blisko 7 lat i wiem co mowie
_________________
And the jewelry is louder than an an engine sound

Astre Occlu

dzieńdobry

Tabasco ty sam sie usuń z tego tematu ;]

pozdrawiam.
_________________
Vitam impendere vero.

Lech

...A siostrzana planeta też coś ponoć wariuje:

http://fakty.interia.pl/fakty_dnia/news/.....us,1348221

Cytat:

Eksperci światowej astrofizyki próbują rozszyfrować zadziwiające zjawisko na planecie Wenus. W jej atmosferze utworzyła się ostatnio gigantyczna świecąca plama.

Brytyjskie media poinformowały, że plama została pierwszy raz dostrzeżona przez astronoma-amatora 19 lipca. Kilka dni później jej istnienie potwierdziła Europejska Agencja Kosmiczna.

Od tego czasu rozmiary plamy zwiększyły się. Wzrosła także jej jasność. Naukowcy nie są na razie w stanie powiedzieć, jaka jest natura tego zjawiska. Wielu specjalistów uważa, że chodzi o wielką erupcję wulkaniczną. Nigdy wcześniej jednak nie odnotowano jakiejkolwiek aktywności wulkanicznej na Wenus.

Siła erupcji wulkanicznej musiała być wyjątkowo potężna, by wyrzucić ma wysokość dziesiątków kilometrów strumienie rozpalonych cząsteczek i gazów, powodujących oświetlenie części, składającej się głównie z dwutlenku węgla, atmosfery Wenus.

Inni eksperci uważają, że chodzi o silny strumień światła słonecznego, który stał się przyczyną jasnej plamy w górnych warstwach atmosfery planety.

Znajdzie ktoś łaskawie bardziej obszerne info? Szukałem, ale nie potrafiłem znaleźć.

Lech

P.S. Cholerka, i dałem się wciągnąć... Smile

_________________
lechszukapracy@gmail.com

Aqua

Lech napisał:

...

Znajdzie ktoś łaskawie bardziej obszerne info? Szukałem, ale nie potrafiłem znaleźć.

Cytat:

A strange spot emerged on Venus last week, and astronomers are not sure what caused it. They hope future observations will reveal whether volcanic activity, turbulence in the planet's atmosphere, or charged particles from the sun are to blame.

Amateur astronomer Frank Melillo of Holtsville, New York, first spotted the new feature, which is brighter than its surroundings at ultraviolet wavelengths, on the planet's southern hemisphere on 19 July. That same day, an amateur observer in Australia found a dark spot on Jupiter that had been caused by a meteoroid impact.

The Venus spot was confirmed by other observers, and images from Europe's Venus Express, the only spacecraft in orbit around the planet, later revealed that the spot had appeared at least four days before Melillo saw it.

Observations show that the spot had already spread out somewhat by the end of last week, and astronomers are awaiting more recent observations from Venus Express.

The spot is bright at ultraviolet wavelengths, which may argue against a meteoroid impact as a cause. That's because rocky bodies, with the exception of objects very rich in water ice, should cause an impact site to darken at ultraviolet wavelengths as it fills with debris that absorbs such light, says Sanjay Limaye of the University of Wisconsin-Madison and a member of the Venus Express team.
Powerful eruption?

Another possibility is that a gust of charged particles from the sun could have created the glow by energising a patch of the upper atmosphere. Alternatively, waves in the atmosphere, which trigger turbulence and are thought to carry material up and down, could have concentrated bright material to create the spot.

A volcanic eruption is another suspect. Venus boasts the most volcanoes of any planet in the solar system, and nearly 90% of its surface is covered by basaltic lava flows, although no 'smoking gun' has yet been found for current volcanic activity. But an eruption would have had to be very powerful to punch through a dense layer in Venus's atmosphere to create the spot some 65 to 70 kilometres above the planet's surface.

"It's fair to say something unusual happened on Venus. Unfortunately, we don't know what happened," Limaye told New Scientist.
Volcanic gases

Two spectrometers on board Venus Express might help reveal the culprit. One directly measures the spectrum of light emanating from the planet, while the other can measure trace constituents in the atmosphere by measuring how gases there absorb sunlight.

These instruments could reveal changes in the size distribution of particles in the atmosphere and higher concentrations of molecules, such as sulphur dioxide, that could suggest a volcanic eruption.

If a volcano is to blame, proving it will be difficult. Even if Venus Express finds higher-than-average levels of sulphur dioxide in the atmosphere, the observation could be explained by non-volcanic processes, cautions Limaye. Sunlight can break down sulphuric acid in Venus's clouds to create sulphur dioxide, which may not be evenly circulated in the planet's atmosphere.
Mystery world

This is not the first time astronomers have spotted bright features in Venus's atmosphere. Bright spots have been seen from Earth for decades, although they have not been clearly explained, Limaye says.

The most recent dramatic brightening occurred in January 2007, when areas in both the northern and southern hemispheres of the planet brightened. Because it is localised in a spot, this new feature looks different, but it is equally mysterious.

"This shows how much we don't know about Venus," Limaye says. In some ways, Venus is a simpler planet than Earth – it has no oceans and because of its nearly vertical spin axis, practically no seasons, he adds. But planetary scientists still do not understand what causes the planet's atmosphere to rotate 60 times faster than the planet itself.

http://www.newscientist.com/article/dn17.....ysics-math
_________________
Nie ma rzeczy niemożliwych, są tylko mało prawdopodobne.

mieszkaniec_eurok

W celu uniknięcia kompromitacji proponuję zmiane tytułu na "Obserwacje astronomiczne". Sam wątek jest ciekawy i warty kontynuowania ale niekoniecznie w nawiązaniu do tytułu.

Astre Occlu

dzieńdobry

Prawda. Popieram.

pozdrawiam.
_________________
Vitam impendere vero.

Prrivan

Oczywiście że nie ma żadnych dowodów na istnienie Planety X,
a poniższa informacja również nie może mieć z nią niczego wspólnego...chyba.

Tegoroczny rój Perseidów spodziewany na 12 Sierpnia może być dwukrotnie intensywniejszy niż normalnie ze względu na prosty fakt iż pył z komety Swift-Tuttle z którego to pochodzi ów rój z jakiejś przyczyny zdryfował w stronę Ziemi.Ale przecież to przypadek,teoria spiskowa i bullshit,prawda? Very Happy

http://spaceweather.com/

Cytat:

POSSIBLE PERSEID OUTBURST: This year's Perseid meteor shower could be even better than usual. "A filament of comet dust has drifted across Earth's path and when Earth passes through it, sometime between 0800 and 0900 UT (1 - 2 am PDT) on August 12th, the Perseid meteor rate could surge to twice its normal value," says Bill Cooke of NASA's Meteoroid Environment Office. The following profile is based on the debris stream models of veteran forecasters Jeremie Vaubaillon and Mikhail Maslov:

http://spaceweather.com/swpod2009/04aug0.....lqaljknbb5

The filament was shed by Perseid parent comet Swift-Tuttle in the year 1610, and this is one of Earth's first encounters with it. "In addition," notes Cooke, "the main Perseid debris stream, which we run into every year, may be denser than normal due to a gravitational enhancement by Saturn. The total combination of these effects could result in as many as 200 meteors per hour (ZHR)."

Bright moonlight will overwhelm the outburst's fainter Perseids, but even a fraction of 200 is a good show. Science@NASA's "The Perseids are Coming" offers observing tips and sky maps

Naznaczony

roje to fajna sprawa, mnóstwo spadających gwiazdek Smile

perseidy w tym roku zapowiadają się imponująco.
_________________
nie ma żadnej prawdy, wszystko jest tym samym, wielu się załamie, wielu parsknie śmiechem, to wszystko jedno

Prrivan

Oby tylko w tym kurzu gwiezdnym nie trafił się jakowyś kamyczek skoro już po raz pierwszy przejdziemy przez
miejsce w roju odległe od jego poboczy jak było do tej pory.

Nie,tak na serio to życzę wszystkim miłych obserwacji.Skoro do tej pory nocami z 12 na 13 Sierpnia można było naprawdę naliczyć setki meteorytów to co będzie teraz....

ropppson

potrójny wschód słońca nad zatoką gdańską

Cytat:

Czy Słońce może wchodzić trzy razy? Dzisiejsza fotografia przedstawia zjawisko uchwycone o godzinie 4:30 nad Zatoką Gdańską. Zazwyczaj taki efekt powodowany jest odbiciami wewnątrz aparatu fotograficznego, jednak autor fotografii zarzeka się, że było ono widoczne gołym okiem

http://apod.nasa.gov/apod/ap090804.html

http://www.wykop.pl/link/219048/potrojny.....-nasa-apod

Prrivan

Czy gdyby to było odbicie wewnątrz aparatu to czy powstałby efekt taki jak widoczny na zdjęciu,czyli środkowe "Słońce" częściowo przesłonięte przez chmury?

Pytam jako laik,nie jako prowokator tym razem.

EDIT:Warto dodać że zdjęć tego zjawiska jest więcej:
http://apod.nasa.gov/apod/image/0908/IMG_9802.JPG
http://apod.nasa.gov/apod/image/0908/IMG_9805.JPG
http://apod.nasa.gov/apod/image/0908/IMG_9810.JPG

Aha,świetny jest ten tekst z artykułu:

Cytat:

Some optical effect is creating at least two mirages of the Sun -- but which effect?

Jakiś efekt wywołuje takie zjawisko świetlne,nie wiedzą tylko jaki Laughing

jozo2009 · Dołączył: 13 Mar 2009 Posty: 149 Post zebrał 0 sat Podarowałeś sat

Efekt optyczny - nowy! Niemożliwe by efekt dotyczył optyki aparatu i naszego oka jednocześnie.

Widać coś się dzieje i nie mam pojęcia co. Dwa słońca rzeczywiście pociągają skojarzenia złudzenia, zwłaszcza jeżeli są identycznej wielkości. Jeśli jedno chowa się za chmurami to to jest na pewno prawdziwe, drugie jaśniejsze miałoby byś odbiciem? Odbicie przeważnie jest w takiej samej skali jasności co obiekt a nie przewyższający. Z innej strony jaśniejsze jest bardziej rzeczywiste ponieważ właściwie obija się na falach, mało tego, też chowa się za pasmem chmur atmosfery.

Jeżeli to odbicie to oba powinny być identyczne, pomijając już jasność. Jednak układ pasm na tarczy jest różny - dwa odrębne, lub ten sam w różnym czasie sfotografowany i połączony w jedno - możliwe? nie wiem.

Odbicie na soczewce, raczej w takim przypadku powstałoby więcej takich słońc wielkościowo różnych, ze względu na ilość soczewek aparatu. Efekt taki powstanie raczej przy mocnym świetle, a nie słabym słońca wschodzącego lub zachodzącego.

A może to chemtrials popaprały atmosferę do tego stopnia, iż takie złudzenia będą już na porządku dziennym?

Prrivan

Zdaje się że Aldrin otworzył cały worek z monolitami...tym razem nie na księżycu Marsa a na samej czerwonej planecie:

http://www.disclose.tv/frameset.php?url=.....-mars.html

Cytat:

Wednesday, August 05, 2009
Monolith Structure Captured On NASA Mars Orbiter Camera

http://1.bp.blogspot.com/_iq2vQY1Jeaw/Sn.....nolith.jpg

http://3.bp.blogspot.com/_iq2vQY1Jeaw/Sn.....olith2.jpg

dailymail.co.uk - An image of what appears to be a mysterious rocky monument on Mars has excited space junkies around the world.

The 'monolith', was snapped from 165 miles away using a special high resolution camera on board the Mars Reconnaissance Orbiter.

After being published on the website Lunar Explorer Italia, it set tongues wagging with space buffs questioning whether there was once life on the Red Planet.

But scientists at the University of Arizona, who captured the original image, reckon it's just an unremarkable boulder, which could measure up to five metres across.

Yisrael Spinoza, a spokesman for the HiRISE department of the university's Lunar and Planetary Laboratory, gave Mail Online the original image so readers can make up their own minds.

He said: 'It would be unwise to refer to it as a "monolith" or "structure" because that implies something artificial, like it was put there by someone for example.

'In reality it's more likely that this boulder has been created by breaking away from the bedrock to create a rectangular-shaped feature.'

The image seems to resemble the black monolith that appears during key moments of man's evolution in the Stanley Kubrick film 2001: A Space Odyssey.

The original image, taken last July, was published again this week on the University of Arizona's HiRISE website on the 'spotlight' page which seems to have led to the renewed interest.

'Is it possible that there used to be an ancient civilization on Mars?' former Montreal radio presenter David Tyler asked on his blog.

'Is it possible that NASA already knows the answer? Could this be the final straw for disclosure?'

But speaking about the satellite picture scientist Alfred McEwen, the principal investigator from the University of Arizona's HiRISE department, said: 'There are lots of rectangular boulders on Earth and Mars and other planets.

'Layering from rock deposition combined with tectonic fractures creates right-angle planes of weakness such that rectangular blocks tend to weather out and separate from the bedrock.'

Fuel was added to the flames after Buzz Aldrin, the second man to walk on the Moon, alluded to a similar monolith detected on Mars' moon Phobos.

Speaking on a U.S. cable television channel last week he said: 'We should visit the moons of Mars.

'There's a monolith there - a very unusual structure on this little potato shaped object that goes around Mars once every seven hours.

'When people find out about that they are going to say, "Who put that there? Who put that there?" Well the universe put it there, or if you choose God put it there.'

In 2007 the Canadian Space Agency funded a study for an unmanned mission to Phobos known as PRIME (Phobos Reconnaissance and International Mars Exploration).

The building-sized monolith is the main proposed landing site but not because scientists suspect UFO activity. They believe the object is a boulder exposed relatively recently in an otherwise featureless area of the asteroid-like moon.

PRIME investigator Dr Alan Hildebrand said it could answer questions about the moon's composition and history.

'If we can get to that object, we likely don’t need to go anywhere else,' he told his science team.

The fact it seems to resemble a rectangular monument could be due to simulacra. This is where humans see familar images in random surroundings such as the famous 'Face of Mars', which is actually just a hilly and cratered area.

No dobra,tu jeszcze nie mają odwagi powiedzieć że to na 100% twór sztuczny...poczekamy na wyniki badań.

A w kwestii Planety X,taki oto felietonik:

http://percepcja44.republika.pl/nibiru.html

Cytat:

NIBIRU, PLANETA X, NEMEZIS, ANTY-ZIEMIA
- wiele nazw ale czy oznaczają to samo, czym są lub mogą być te ciała niebieskie?

1. Układ Słoneczny (US)

Oto najbardziej prawdopodobna historia Układu Słonecznego.

NEMEZIS
Około 4,5 mld lat temu w centrum US powstaje gwiazda Słońce wraz ze swym ciemnym towarzyszem (dark star - NEMEZIS) - mniejszą gwiazdą, w której nie zostają zapoczątkowane reakcje powodujące zaświecenie gwiazdy (tzw. brązowy karzeł). O tym, że Słońce ma towarzysza, stanowiąc przy tym klasyczny układ podwójny, świadczy złożony ruch Słońca wokół centrum galaktyki. Słońce oprócz ruchu obiegowego wykonuje jednocześnie ruch (góra - dół) poprzeczny do ruchu obiegowego, co można wyjaśnić jedynie istnieniem towarzysza Słońca, wraz z którym Słońce porusza się wokół wspólnego środka masy (ten ruch US bardzo dobrze został przedstawiony na filmie popularnonaukowym nakręconym prze BBC: "Hyperspace 2"). Okres ruchu poprzecznego góra - dół został oszacowany na ok. 60 - 80 mln lat, co oznacza, że co około 30 - 40 mln lat US przechodzi przez gęstrze obszary płaszczyzny galaktyki. Wtedy wielokrotnie wzrasta możliwość zderzenia Ziemi z kometami. Przypuszcza się, że masowe wymieranie ok. 65 mln lat temu, gdy wyginęły dinozaury, związane było z tym okresowym bombardowaniem Ziemi przez komety. Obecne położenie US w galaktyce sugeruje, że możemy być bardzo blisko takiego okresu.

Powstanie planet.

Z zagęszczeń pyłów i gazów powstają pierwsze protoplanety. Obraz US wraz z planetami wyglądał 4 mld lat temu mniej więcej tak jak na rysunku.
Układ Słoneczny
Planety powstały w odległościach od Słońca, które zgodne są z regułą Titusa - Bode'go:

R = 0,4 + 0,3*m, gdzie m = 0, 1, 2, 4, 8, 16, 32, 64, 128, ... .

(R - promień orbity planety wyrażony jest w AU - jednostkach astronomicznych, 1 AU = 150 mln km).

Nazwa planety

m

R teoretyczne [AU]

R doświadczalne [AU]
Merkury

0

0,4

0,39
Wenus

1

0,7

0,72
Anty-Ziemia,(obecnie też Ziemia)

2

1

1
Mars

4

1,6

1,52
proto-Ziemia (obecnie Pas Asteroid)

8

2,8

2,3 - 3,2
Jowisz

16

5,2

5,2
Saturn

32

10

9,54
Uran

64

19,6

19,2
Neptun (obecnie)

-

-

30,1
Pluton

128

38,8

39,5

Analizując tabelkę widać, że w miejscu, w którym obecnie znajduje się Pas Asteroid istniała kiedyś planeta (proto-Ziemia) a na obecnej orbicie Ziemi powinna znajdować się jeszcze jedna planeta (Anty-Ziemia). To, że w Pasie Asteroid istniała kiedyś planeta świadczy np. odkrycie w tym pasie okruchów skalnych, które zawierają skały bazaltowe, które mogą powstać tylko w wyniku aktywności wulkanicznej. Ponadto w mitologii sumeryjskiej spisanej na glinianych tabliczkach a odczytanej przez np. Sitchina znajduje się opis kosmicznej katastrofy, która miała miejsce ok. 4 mld lat temu i znacznie zmieniła kształt US.

2. NIBIRU

Około 4 mld lat temu w obszar centrum US wtargnęło ciało - planeta Nibiru, lub bardziej prawdopodobne, układ ciał (ciemna gwiazda o masie rzędu 4 - 20 mas Jowisza wraz ze swymi planetami - Nibiru). Układ tych ciał, poruszając się wstecznie w stosunku do ruchu planet US, poruszał się na płaszczyźnie, która była nachylona pod kątem ok. 30 stopni do płaszczyzny ekliptyki. Po przecięciu płaszczyzny ekliptyki przez układ tych ciał, jedno z nich uderzyło w proto-Ziemię powodując oderwanie części proto-Ziemi, która to część następnie rozsypała się w pierścień odłamków skalnych tworząc Pas Asteroid, pozostała nierozbita część proro-Ziemi przesunęła się na obecną Ziemską orbitę. To kosmiczne wydarzenie potwierdza też wiele innych przesłanek. Np. na Ziemi miliardy lat temu był jeden ląd - pangea, który zaczął się rozrywać co nadal obserwujemy jako dryf kontynentów. Gdybyśmy zobaczyli Ziemię miliardy lat temu to z jednej strony widzielibyśmy "wyrwę" (obecnie Ocean Spokojny) a z drugiej jeden ląd. Zgodnie z zasadami dynamiki bryły obrotowej masa lądów na powierzchni dąży do równowagi co powoduje, że lądy dążą do równomiernego rozłożenia się na powierzchni Ziemi. Inną przesłanką jest znaczny wielkościowo Księżyc obecnej Ziemi. Wiek niektórych skał znalezionych na Księżycu jest dużo większy od wieku US co może świadczyć o tym, że układ ciał, który zmienił obraz US 4 mld lat temu pochodził np. z pobliskiej galaktyki Strzelca.

[Rozmiar: 8672 bajtów]

Dużo mniejsza galaktyka Strzelca została rozerwana przez siły pływowe naszej galaktyki "Drogi Mlecznej". Obecny obraz tej sytuacji możemy zobaczyć na tym rysunku. Żółtym kolorem oznaczono miejsce, w którym obecnie znajduje się US, na czerwono zaznaczono pozostałości galaktyki Strzelca a na niebiesko naszą galaktykę - Drogę Mleczną (więcej informacji można znaleźć na ten temat np. tu: http://news.astronet.pl/news.cgi?3527 lub tu: http://astsun.astro.virginia.edu/~mfs4n/sgr/)

3. ANTY-ZIEMIA

Najciekawszym aspektem tych rozważań jest w konsekwencji istnienie Anty-Ziemi, która znajduje się wraz z Ziemią na jednej orbicie a dokładnie pomiędzy nimi znajduje się Słońce. Taki układ tych dwóch planet i Słońca jako środka masy stanowi układ podwójny, w którym dwie planety znajdują się naprzeciwlegle. Tylko w razie niestabilności orbity Anty-Ziemia może zostać zaobserwowana z Ziemi, ponieważ większość czasu zakryta jest przez Słońce. Taka niestabilność orbity ostatnio wystąpiła gdy pole magnetyczne Słońca, z niewiadomych względów, silnie osłabło (tzw. minimum Maundera, w czasie którego przez ok. 50 lat na Słońcu nie było prawie żadnych plam - od końca XVII do połowy XVIII wieku). W tym czasie Anty-Ziemia została zaobserwowana przez astronomów wielokrotnie podczas obserwacji planety Wenus. Pierwsza zarejestrowana obserwacja Anty-Ziemi pochodzi od G.D.Cassini'ego z roku 1662, poprzez obserwacje J.Short'a w 1740 roku, J.-L.Lagrange'a w 1761 roku, aż do 1892 roku gdzie po raz ostatni obserwował ją amerykański astronom E.E.Barnard. Wszyscy jej obserwatorzy oszacowali jej pozorny rozmiar średnicy na 1/4 do 1/3 pozornej średnicy Wenus. Mając te dane z obserwacji astronomicznych można obliczyć rzeczywistą wielkość Anty-Ziemi, co daje w wyniku jej średnicę równą około 1,5 średnicy Ziemi. Znów odwołując się do starożytności okazuje się, że wiedza na temat Anty-Ziemi była obecna np. w Egipcie na co wskazuje np. scena z części A "Księgi Ziemi" z grobowca Ramzesa VI w Dolinie Królów, czy też informacja ta przetrwała w kosmologii pitagorejczyków, którzy twierdzili, że za Słońcem (centralnym paleniskiem) znajduje się ciało podobne do naszej planety - Anty-Ziemia (Antychton).

[Rozmiar: 11630 bajtów]

Postać w środku sceny z rysunku obok jest pokryta żółtą farbą. Z jej fallusa na głowę małej ludzkiej postaci kapie nasienie. Scenę tę można tłumaczyć następująco: postać w środku to Słońce i stąd złoty kolor jej ciała, zaś fallus i nasienie to symboliczny dar życia. Przez środek głównej postaci przebiega krzywa - orbita. Przechodzi przez trzecią czakrę (splot słoneczny) co wskazuje na położenie orbity tych planet. Są pokazane dwie planety: jedna z przodu postaci i druga z tyłu. Słońce patrzy na Ziemię, której rozmiary są mniejsze od rozmiarów planety znajdującej się za nim.

4. ANTY-ZIEMIA planetą obcych (bogów)?

Czy okupujący naszą planetę żyją na Anty-Ziemi czy może na planecie Nibiru, która raz na ok. 4000 lat zbliża się na krótko do Słońca, do strefy życia?

Czy już niedługo zobaczymy tę planetę znów gdy Słońce wejdzie w stan niskiej aktywności podobnie jak było to w minimum Maundera co zwiastuje niestabilność orbity Anty-Ziemi czy Ziemi (w sierpniu 2008 roku na Słońcu nie zaobserwowano żadnej plamy przez cały miesiąc co nie miało miejsca w ostatnich stu latach)?

Prrivan

Najpierw w kwestii ciszy na Słońcu...

http://spaceweather.com/

Cytat:

(...)

Indeed, the sun is being remarkably quiet. After a promising eruption of sunspots in early July raised hopes that Solar Cycle 24 was gaining strength, the sun reversed course and retreated to peaceful slumber. Only four weeks after behemoth sunspot 1024 amazed onlookers, solar minimum has never seemed deeper. The sun's 77% rate of spotlessness in 2009 confirms the ongoing minimum as a century class event.

I takie małe skojarzenie jak bardzo ostatnie wydarzenia przypominają to co opisywał Clarke w sadze "Odyseja Kosmiczna".Sami popatrzcie,w "2001" opisywał odkrycie przez ludzkość Monolitu,pierwszego niezbitego dowodu na obecność innych istot inteligentnych we Wszechświecie,w "2010" z kolei mieliśmy plamę na Jowiszu która powiększała się aż do...właśnie.A przypominam że tak naprawdę przyczyna powstania obecnej plamy na Jowiszu jest jedynie spekulatywna jako że nikt nie zaobserwował aby weń cokolwiek uderzyło.

No to żeby podkręcić,w "Odysei 2061" jest mowa o odkryciu w Układzie Słonecznym prymitywnej ale jednak cywilizacji,a w zamykającej sagę "Odysei 3001"...a nie,nie będę wam psuć zabawy.Jak na razie 2:0 dla Clarke'a Smile

Prrivan

W moje małe mysie łapki wpadło właśnie kilka nowych zdjęć...

Kolejny obiekt na Phobosie:
http://farm3.static.flickr.com/2589/3755639063_fd5c1aa17f_o.jpg

Obiekt na planetoidzie Eros:
http://www.artivision.fr/docs/imeros10.jpg
http://www.artivision.fr/docs/imaeros10b.jpg

Pierwszy Phobosjański-ten o którym wspominał Aldrin-pod innym kątem

http://2.bp.blogspot.com/__e2VLp6gwyk/Sm.....nolith.jpg

Gentleman

Prrivan napisał:

I takie małe skojarzenie jak bardzo ostatnie wydarzenia przypominają to co opisywał Clarke w sadze "Odyseja Kosmiczna".Sami popatrzcie,w "2001" opisywał odkrycie przez ludzkość Monolitu,pierwszego niezbitego dowodu na obecność innych istot inteligentnych we Wszechświecie,w "2010" z kolei mieliśmy plamę na Jowiszu która powiększała się aż do...właśnie.A przypominam że tak naprawdę przyczyna powstania obecnej plamy na Jowiszu jest jedynie spekulatywna jako że nikt nie zaobserwował aby weń cokolwiek uderzyło.

No to żeby podkręcić,w "Odysei 2061" jest mowa o odkryciu w Układzie Słonecznym prymitywnej ale jednak cywilizacji,a w zamykającej sagę "Odysei 3001"...a nie,nie będę wam psuć zabawy.Jak na razie 2:0 dla Clarke'a Smile

Choc czytam sporo ksiazek nigdy nie przepadalem ze SF ale nie ma co, przekonales mnie. Wlasnie jade do biblioteki po dwie pierwsze z serii:)

Czy sa informacje jak wysokie sa te obeliski/monolity na zdjeciach?

Prrivan

Niestety nie,te zdjęcia to i tak wycieki których w ogóle nie powinno być.
Ale skoro już znalazły się w sieci to pewnie niedługo ktoś to wszystko pooblicza i zamieści wyniki.

W "Odysejach" o ile pamiętam jest wzmianka że zarówno pierwszy odkryty przez ludzkość monolit jak i jego "Wielki Brat" są zbudowane według sekwencji 1:4:9,ale nie jestem pewien na 100%.

A kto je zbudował?
To już spekulacje tylko,może te same istoty które w starożytnych Indiach prowadziły wojnę z użyciem statków powietrznych,bojowych stacji orbitalnych i broni jądrowej opisaną w Mahabharacie...a może zupełnie kto inny... Smile

respondent

07Aug2009 03:33:18.6 51.7N 16.0E 15 mb=4.8 M*GSR POLAND 0506

I znowy zatrzęsło w polsce Surprised

_________________
„Największe prawdy są zarazem najprostsze - tak też jest z największymi ludźmi”

Prrivan

Zanim zniknę sobie na weekend,trochę zagwozdek dla twardogłowych Laughing

Najpierw felieton z 1998 roku opowiadający o fakcie istnienia Monolitu również na naszym Księżycu,o którym byli doskonale poinformowani astronauci zarówno radzieccy jak i amerykańscy:

http://www.drboylan.com/monolith2.html

Cytat:

Apollo X Gets Glimpse Of An Extraterrestrial Monolith In Space;

Later A Secret Military Space Shuttle Retrieves the Space Beacon

by

Richard Boylan, Ph.D.

(c)1998

The following information was disclosed to me by a reliable confidential informant, who previously worked on contract for the National Security Agency, and maintains connections within the Intelligence community. This informant, whom I shall call 'Jesse", has over 40 years of notes from a very close relative, who served as CIA liaison to the National Security Council on UFO/Star Visitor matters.

This information has been confirmed by a second source, Dr. Michael Wolf of the National Security Council's unacknowledged subcommittee, the ["MJ-12"] Special Studies Group. I have talked with Dr. Wolf about the notes' author, Jesse's relative. Dr. Wolf said that that CIA official "was like an uncle to me."

The reports which follow are thus not "leaks", but rather based on planned releases of information. These releases are part of a Public Acclimation Program, an official though unacknowledged U.S. Government policy of "processed release of information", as Dr. Wolf described it.

According to "Jesse", in 1969 the Apollo 10 astronauts Stafford, Cernan and Young were the first to film a Star Visitors' space beacon, dubbed "The Monolith", somewhat like, but smaller than, the one in Arthur C. Clarke's book/movie "2001". They were not, however, the first astronauts to spot this Star Visitor beacon. The Monolith was first sighted by Russian cosmonaut Yuri Gagarin, the first man in space, in 1961. He was followed into space that same year by American astronaut Alan Shephard, who also sighted the beacon. Apollo 10 went to it, and filmed it from every angle. The Monolith acted like a communication beacon. Jesse said, "It sort of acts like the message received in the movie "Contact". It had a message on it, in addition to a map of the extraterrestrial civilization which placed it there, and how to get to them."

The Apollo 10 astronauts brought back the message captured on film. The Monolith's energy affected Apollo 10's instrumentation, so that its crew almost didn't get back. As soon as the film which Apollo 10 took came back to Earth, those Intelligence compartments which deal with UFOs were busy poring over information from the Monolith.

The government then used an early secret military space shuttle to go get the Monolith itself. This covert military spacecraft flew years before the first "official" NASA Shuttle's public flights in 1981. The spaceplane is operated by a secret military astronaut program out of Vandenburg Air Force Base, California, among other locations.
The second flight mission of this unacknowledged military shuttle retrieved the Monolith, and brought it back to Earth in 1972 for study. [1]

After being retrieved, the Monolith was then transferred to a secret research facility. Scientific analysis of the Monolith was conducted at this domed underwater facility located north of Abaco, the northernmost of the Bahamas Islands. RCA Corporation is in charge of that experimentation research, Jesse says. Jesse stated, "They did it underwater, after they saw people dropping like flies. They figured that there would be better containment [of the Monolith's suspected cosmic energy emanations] underwater."
He noted that the space beacon "has a sound to it, like it talks. It also gives off a light show."
Dr. Michael Wolf shed additional light on the beacons. "They are 'postcards from the rim'. They emit both light and tone signals, sending a mathematical language. There may be five or more ET civilizations involved in setting up these beacons."

Among the scientists who worked on it were famed astronomer Dr. Carl Sagan, U.S. Army Intelligence and Security Command General William Stubblebine, (ret.), National Security Council consultant Dr. Michael Wolf, and a former division head of CIA. Everyone who had prolonged close physical contact with the Monolith got cancer, Jesse says. "And those who tried to dissect it [the Monolith] died right there on the spot." The CIA Counter-Intelligence official and Dr. Wolf got colon cancer. The CIA man required surgery, but Dr. Wolf's cancer later went into a spontaneous remission. Dr. Sagan eventually died of his cancer. And Dr. Wolf later developed pancreatic cancer, from which he died eventually.

Jesse feels that there are many more space beacons out in space, acting as "postcards". "I'm sure Mother Russia had one." [2]

Jesse also revealed a 1973 formula for gravity control, used by the military to construct antigravity aerospace vehicles.[a] He disclosed that a quantum physicist, Jack Sarfatti was in a position to be familiar with this gravity formula used by the government. Jesse observed, "With regard to Sarfatti, as I can determine it [from the notes], he was on site doing work on the relationship between downed UFO's and back-engineering, to the degree that he assisted in the gravity makeup formulae."

Jesse added that Sarfatti noticed that the captured UFO's field propulsion guidance was focused on the Star Visitor pilot. "[The UFO pilot console] had the hand placement with micro holes and light-emitting senses [sensors] to feel the impulse of the sudden hand movement; hence it [pilot and UFO] became as one. The driver always feels the outer skin's 'road feel', so it [the UFO] can handle better than a Corvette at 125 mph in fifth gear in the big curve."
Jesse added, "Then again, Sarfatti has these [formula] numbers...he can attest to the numbers and even affirm that [antigravity field propulsion] is in use today! Matter of fact, the formulae even tell a story of the skin association between flyer and craft." [3] They [Star Visitor pilots] think [a command]...and go. Sort of like...point-click and ship! Boom...you're there."

The RAND Corporation (a CIA think tank) holds the key to the [gravity-control] formulae." Jesse revealed. "Our Navy even set up the United Earth Space Naval Forces. I believe this group to be in existence today." [4]

U.S. Government's old gravity-control formula:

[a] phi(x) =<0lphi> + ?(x), where <0lphi> is the vacuum expectation value, and
m2^<0lphi>^2 represents the particle's density of the ground state in the non-realtivistic limit. The action of this field in the presence of gravity is...intrinsic gravitational cosmological constant Lambda/ 8piG receives a contribution (1/2) m2^<0lphi>^2.
{It was later revealed too me that this formula is somewhat incomplete and cannot be used by itself to create one's own antigravity engine.]

(Additional; revelations appear in the follow-on Article: "Extraterrestrial Base On Earth, Sanctioned By Officials Since 1954, Now Revealed; Also Disclosed, a Secret U.S.-USSR Manned Space Station Positioned In Orbit For Past 30 Years" )

Dr. Richard Boylan is a behavioral scientist, university instructor, certified clinical hypnotherapist, and researcher into extraterrestrial-human encounters.
Richard Boylan, Ph.D., LLC,
Post Office Box 1009, Diamond Springs, California 95619, United States of America.
E-mail: drboylan@sbcglobal.net
WEBSITE: http://www.drboylan.com

Ale to jeszcze nic...co powiecie na obserwowanego pośrednio i bezpośrednio od 1928 roku
starożytnego sztucznego satelitę Ziemi zwanego "Czarnym Księciem",liczącego sobie bagatela 13000 lat?

http://www.excludedmiddle.com/valisknight.htm

Cytat:

The Black Knight from Space

By John Carter

In Disneyland of the Gods, John Keel writes of the Black Knight satellite. Never mind the almanac. You won't find it listed with Sputnik or Explorer. Black Knight is the name given to a radar blip discovered in 1960. This mystery satellite was found in a polar orbit, something neither the US nor the Soviets had accomplished. It was several times larger and several times heavier than anything capable of being launched with 1960 rockets. It shouldn't have been there, but it was.

If that weren't enough, ham operators began receiving odd messages from the Black Knight. One operator decoded a series of these messages as a star map. The map centered on Epsilon Boštes as seen from the earth 13,000 years ago. Remember, stars don't move very far even after 13,000 years, and Epsilon Boštes is moving towards us. Only the neighboring stars appear different after that amount of time. Was the Black Knight an alien calling card?

Perhaps the strangest effect associated with the Black Knight is the Long Delay Echo (LDE). The effect observed is that radio or television signals sent into space bounce back seconds (or even days) later, as if recorded and retransmitted by a satellite. They didn't begin with the Black Knight, but they were part of its mystery. Keel places the earliest LDEs in the 1920s. It's not in Keel's book, but in 1974 another mystery entered earth orbit. No radar saw it. No ham operator listened to it. One man contacted it- or rather, was contacted by it. That man was science fiction author Philip K. Dick (1928-1982). Dick is probably best known to the public for writing the stories on which the movies Blade Runner (1982), Total Recall (1990), and Screamers (1996) were based. Before the movies, there were the books. That's where we'll find Dick's own encounter with a Black Knight.

Beginning in February of 1974, Dick had a series of "mystic" experiences (substitute "paranormal" or "fortean" or "psychotic" if you like). When he died eight years later, he was still unsure of their origin or their meaning. Left behind was what he called the Exegesis, an 8000- page, one-million-word continuing dialogue with himself written late, late at night. This is where we go to find the Black Knight's return.

Very little of Dick's Exegesis has been published. The Black Knight material formed the core of four novels - Radio Free Albemuth, VALIS, The Divine Invasion, and The Transmigration of Timothy Archer. They remain in print. All four read as autobiography. The pivotal element in each is Dick's own contact with the Black Knight, which he called the Vast Active Living Intelligence System, VALIS for short. In a series of visions and coincidences, VALIS revealed itself to Dick as an ancient satellite from another world. It was sent here long ago by three-eyed, crab-clawed beings from a planet orbiting Fomalhaut. They built our civilization, taught us writing and science, then returned to their own world. VALIS was left behind to prod certain individuals when civilization needed a boost. If it sounds like Von DŠniken meets Scientology, read on.

Albemuth is the name Dick gave Fomalhaut in Radio Free Albemuth. I believe he derived it from the Arabic al-Behemoth, which he took to mean "whale." Fomalhaut is the fish's mouth in the constellation of Piscis Australis, the Southern Fish. In VALIS he moved its origin to Sirius, probably after reading Robert K.G. Temple's The Sirius Mystery. He also offered an alternate name for the satellite: Zebra. He called it Zebra because of its ability to mimic its surroundings. We'll discuss that in a moment, when we return to LDEs.

Dick's contact began with a vision of St. Elmo's Fire filling his apartment. It was a strange pink flame which burned but did not consume. He says his cat saw it too. It was strongest at night. Dick would lie in bed unable to sleep, watching the light show. He compared it to a rapid-fire succession of modern paintings by the likes of Klee and Kandinsky. At one point he wondered if Soviet scientists were working with the aliens on psychotronics experiments. He thought they might be beaming images at him from a Moscow Museum. His dreams during this period took on a whole new nature, so much so that he began referring to them as tutelary dreams because of their information-rich content. He experienced numerous waking visions as well.

In some of his visions, Dick saw Soviet scientists rushing around behind the scenes to keep the alien satellite functioning. Strange texts which appeared to be Russian operating manuals were held up for him to see. The Builders, as he came to call the aliens, were sometimes seen floating in large vats of water, observing the operation. The whole complex system was apparently set up solely for his benefit!

Dick saw VALIS as a benign entity. He saw its position as teacher, sometimes protectress. (I say "protectress" rather than "protector" because VALIS reminded Dick of his twin sister Jane, who died in infancy.) He credited VALIS with taking charge of his life, recovering a lot of income due from unpaid royalties, and even re-margining his typewriter.

While listening to the radio one day, Dick heard the words of the Beatles' "Strawberry Fields Forever" change to a warning from VALIS: "Your son has an undiagnosed right inguinal hernia. The hydrocele has burst, and it has descended into the scrotal sac. He requires immediate attention, or will soon die." Dick rushed him to the hospital and found every word to be true. The doctor scheduled the operation for the same day.

Dick occasionally heard other, less positive messages from his radio at night, even when it was turned off. Admittedly, hearing voices and claiming harassment from an energy beam are symptoms of mental illness, but there seems to be something more at work here. Anybody can claim crazy, incredible things, but only Philip K. Dick produced works of art because of it. In the end, though, he may have overexposed himself to it. As he hinted in VALIS, too much of a good thing can kill you.

Dick had another vision. He saw the pink St. Elmo's fire coalesce into a door perfectly proportioned to the Golden Mean. Through the door he saw ancient Greece, or some other Mediterranean land. He later regretted never stepping through it. This brings us full circle to the subject of Long Delay Echoes. As Dick sat staring at the Y in an ICHTHYS sticker in his window one afternoon, he pondered these strange occurrences. As he did, he saw first-century Rome fade in and remain superimposed on top of 1974 California. The experience lasted through February and March. He still knew which was the vision and which was real, but when he looked away and then looked back, Rome was still there.

The message he decided VALIS was sending him is that we still live in Roman times. Nothing has changed, we still live under the rule of a cruelly corrupt empire, and the Christian apocalypse is near. VALIS predicted the downfall of a King. Nixon left office soon after. As Dick said in VALIS, "The Empire Never Ended." This catch-phrase was made known to him in one of his tutelary dreams.

If this concept of one "reality" superimposed onto another is difficult to conceptualize, let's consider a parallel from more orthodox (!) sources. Without trying to establish or deny its validity, the field of psychic archeology tries to do exactly what Dick had happen to him. This is akin to remote viewing with a time element involved, rather than one of space. This author is in possession of a small number of unpublished correspondence describing others' experiences of this phenomenon. One called the satellite "Max." Dick was not the only one.

Though Dick's vision of Rome faded, his tutelary dreams continued for six more years. So did the AI voice (Artificial Intelligence), a soft feminine voice he heard in times of stress and during hypnagogic revery. This was the aspect of VALIS which reminded him of his late twin sister Jane. He claimed to have first heard it during a high school physics exam (it gave him the answers) 25 years earlier. During the VALIS days it told him, "The Head Apollo is about to return. St. Sophia is going to be born again; she was not acceptable before. The Buddha is in the park. Siddhartha sleeps (but is going to awaken). The time you have waited for has come." It's in The Exegesis. Dick quoted it in VALIS.

It all appeared to end November 17, 1980. Dick claimed to have had a theophany that day, though witnesses noticed nothing unusual. Dick suddenly comprehended God as infinite, by nature incomprehensible. In other words, the Exegesis would never solve anything because there was no answer to be had. Dick actually stopped writing for a time because of this, but was at it again before too long. It was the search that was important to him, after all. He wrote The Divine Invasion around this time, which was when the voice finally stopped.

Dick persisted in speculating for the remaining year of his life, and managed to produce one more novel before the end - the posthumously-published The Transmigration of Timothy Archer. Dick suffered the first of several strokes in February 1982 and died a few days later in the hospital, on March 2. He was 53.

http://www.book-of-thoth.com/article849.html

Cytat:

Is there an alien probe in orbit around the Earth?

The probe had been waiting for twelve thousand years. Even longer than that, counting the long journey from Epsilon Bootis. Of course, the probe didn't reckon in years, nor did it call its home "Epsilon Bootis." That's what the people of the blue planet called it. The probe's name for its home couldn't be written in any of the languages of the blue planet or Earth as it was called by its inhabitants.

The probe's makers had placed it at a special point in this planet & moon system, sixty degrees ahead of the Earth's moon in its orbit around the host planet. This was a place of stillness, of equilibrium of the gravity of the two bodies, a place where the centripetal force of orbit exactly cancelled the gravity of the two large bodies so that the probe remained always equidistant from them.

The people of Earth called such a point the L4 Lagrange point after one of their scientists, the Italian-French mathematician Josef Lagrange, who mathematically proved their existence.

The Earth had moved around its star twelve thousand times since the probe's makers had passed through this system and discovered the budding intelligence on the surface of the blue planet. They placed the probe here and put it to sleep, to wait for the beings of the planet to develop technologically. If the people of the Earth ever developed the ability to use narrow band electromagnetic signals for communication, the probe's sensors would detect the signals and its circuits would awaken once again.

That day came in the year 1927 as denoted by the timekeeping methods of the inhabitants of the blue planet. The Earthlings had finally developed a device for wireless communication using electromagnetic waves. They called it "radio." When the first narrow band transmissions from the planet touched the sensors of the probe, it flared into life and began carrying out its programmed tasks. First it began recording the transmissions from the planet, and then it began sending a signal towards Epsilon Bootis. A few seconds later, it echoed the recorded transmission back to the inhabitants of Earth, combined with a coded message. This was the probe's way of saying, "Here I am! Here!" Once the probe had verified that it had gotten the attention of the earthlings, then it would transmit to them a prerecorded message from its makersâ€¦

Is this scenario fiction?

In 1928, Jorgen Hals, a radio engineer in Bygodo, Oslo, Norway, wrote to physicist Carl Stormer:

At the end of the summer of 1927 I repeatedly heard signals from the Dutch short-wave transmitting station PCJJ at Eindhoven. At the same time as I heard these I also heard echoes. I heard the usual echo which goes round the Earth with an interval of about 1/7th of a second as well as a weaker echo about three seconds after the principal echo had gone. When the principal signal was especially strong, I suppose the amplitude for the last echo three seconds later, lay between 1/10 and 1/20 of the principal signal in strength. From where this echo comes I cannot say for the present, I can only confirm that I really heard it.

Over the next seven years, this phenomenon was noticed again and again, and scientists were unable to explain it to their satisfaction. It was as if someone were recording our radio signals and then sending them back to us a few seconds later. They knew that the earth's ionosphere reflected radio waves back to the earth's surface, and they knew that signals could bounce off the moon and come back. But both of these echoes come back at specific time intervals. The longer-delayed reflection from the moon takes a maximum of 2.7 seconds to bounce back. These signals were taking between three and fifteen seconds to return. That's too long for the moon to be reflecting them, and too soon for the nearest planet to be reflecting them. These echoes were given the name long-delay echoes.

There was to be no real solution proposed for almost thirty years. Then in 1973, Professor Ronald Bracewell of Stanford University and astronomer Duncan Lunan of Scotland theorized that the 1927 signals might have come from an alien probe in orbit around the sun or the Earth. The 1927 signals seemed to have come from one of the Lagrange points in the moon's orbit. Lunan decided to graph the time delays of the 1927 signals on an XY graph, and he found to his surprise that the plotted points formed a slightly distorted picture of the constellation Bootis as seen from earth, with emphasis on a star known as Epsilon Bootis. Checking further, he found that the distorted picture was precisely the way the constellation would have appeared over 12,000 years ago. Perhaps, he theorized, a probe had been placed here 12,000 years ago by beings from Epsilon Bootis!

In 1974 A. T. Lawton and S. J. Newton proposed a hypothetical natural explanation for long-distance echoes involving reflection of radio waves by the ionosphere and other natural objects. However, the matter of long-distance echoes is far from closed.

Duncan Lunan's Epsilon Bootis idea was shot down by other problems:

However Epsilon Bootis, the star I had suggested as the origin of the hypothetical probe, proved to be twice as far away as most catalogues stated: it was too massive and therefore too short-lived to have sustained intelligent life on any planets. In any case, when more accurate records from the 1920s were unearthed, several of my crucial star map interpretations were proved invalid.

The possibility of an alien probe at one of the Lagrange points still exists.

Perhaps such a probe is there, and perhaps it has already sent a signal to its makers as did the lunar monolith in the movie 2001: A Space Odyssey, alerting an alien race that we have developed technologically.

http://wanderling.tripod.com/1991_vg.html

Cytat:

The Search for Extra-Terrestrial Artifacts and 1991 VG

FROM A PAPER BY:
Duncan Steel PhD

Anglo-Australian Observatory, and the University of Adelaide

Abstract: A 10-metre object on a heliocentric orbit, now catalogued as 1991 VG, made a close approach to the Earth in 1991 December, and was discovered a month before perigee with the Spacewatch telescope at Kitt Peak. Its very Earth-like orbit and observations of rapid brightness fluctuations argued for it being an artificial body rather than an asteroid. None of the handful of man-made rocket bodies left in heliocentric orbits during the space age have purely gravitational orbits returning to the Earth at that time. In addition, the small perigee distance observed might be interpreted as an indicator of a controlled rather than a random encounter with the Earth, and thus it might be argued that 1991 VG is a candidate as an alien probe observed in the vicinity of our planet.

The approach taken in this paper is to investigate the different probabilities regarding the nature of the near-earth pass of the object designated 1991 VG.

Three distinct possibilities are apparent. The first is that it was a natural asteroid, to which we assign a probability P(n), that is, Probability natural. The second is that it was a man-made spacecraft, probability P(s), or Probability spacecraft. The third is that it was an alien artifact, probability P(a), Probability artifact. If we assume that there are no other possible explanations then the three taken together and written in formula P(n) + P(s) + P(a) = 1. The scepticism of a scientist (myself included) leads one to assume that P(a) = 0, but that assumption, it will be seen, is not supported by our knowledge of 1991 VG and its discovery circumstances. I show below that these indicate both P(n) and P(s) to be small, implying that P(a) , Probability artifact, is significant.

Chapman-Rietschi 1 has noted, following Arkhipov2, that much work and discussion of SETI tends to overlook the possibility of discovering alien artifacts within the Solar System. Such a pursuit is normally known as SETA (Search for Extra-Terrestrial Artifacts3,4). Over the past two decades various authors have debated whether the best place to look for such artifacts is in the asteroid belt5, in the outer Solar System6 on planetary surfaces7, or as extraterrestrial probes in the inner Solar System8-10, whereas the famous Fermi Paradox argument is based upon the understanding that such probes have not been detected, and thus extraterrestrial intelligent beings do not exist11,12. The aim of this communication is to point out (very tentativeIy) that an extraterrestrial spaceprobe may have been detected in late 1991 in near-Earth space.

The 0.91-m Spacewatch telescope of the University of Arizona commenced operation in 1989, since when it has been used to detect asteroids of an unprecedentedly small size in the Earth's vicinity13, On 1991 November 6 Spacewatch observer Jim Scotti discovered a body initially described as being a "fast-moving asteroidal object" at a geocentric distance of 0.022 AU, a month before its closest approach (at 0.0031 AU) to the Earth14. Its heliocentric orbital elements at discovery were a = 1.04AU, e = 0.065, i = 0°.39, so that the suggestion was soon made that "this might be a returning spacecraft" (ref. 14). The fly-by of the Earth-Moon system resulted in slight changes in its osculating elements15-17. Assuming the albedo of an S-type asteroid is appropriate its spectral reflectivity was not dissimilar to main-belt S-type asteroids13 it would be about 9 m in size, or 19 m with the albedo of a C-type. However, observations by Richard West and Olivier Hainaut from ESO, close to the time of nearest approach, indicated a non-asteroidal nature for the object, with strong, rapid brightness variations which can be interpreted as transient specular reflections from the surfaces of a rotating spacecraft18,19. Contrary to this, Wieslaw Wisniewski at Kitt Peak found only a slowly-varying brightness18 but under poor observing conditions. The question of the nature of this object might have been answered by radar observations, but radar sounding attempts failed16,20 1991 VG was also observed in 1992 April with larger telescopes at Kitt Peak21, but it is unlikely to be observed again soon (see below). However, that recovery allowed an improvement of the ephemeris (in both cartesian and frequency space) for the time of the radar observations, which may make identification of 1991 VG in those data possible when they are fully analyzed20.

As outlined in the opening quote at the top of the page, the approach taken here is to investigate the different probabilities for the nature of this object, given our incomplete knowledge. Three distinct possibilities are considered apparent. The first is that it was a man-made spacecraft. The second is that it was a natural asteroid. The third is that it was an alien artifact.

I. THE PROBABILITY THAT IT WAS A MAN-MADE SPACECRAFT:

First the probability that 1991 VG, was a returning spacecraft is considered. There have been few large rocket bodies released onto heliocentric orbits by homo Sapiens. A reported backwards integration, using only gravitational effects, indicated that 1991 VG came within 0.07 AU of the Earth-Moon svstem in 1975 February-March (ref. 16), and also into our vicinity sixteen years earlier in the late 1950s. Without detailed knowledge of the orbit in 1975-1991, and thus the actual approach distance, it is not possible to extrapolate the orbit back to that earlier approach to define the year, even if only gravitational forces are significant. According to the standard references22,23, there are few candidates. For the earlier period one can list Pioneer 1 (launched 1958 October), Pioneer 3 (1958 December), Luna 1 (1959 January), Pioneer 4 (1959 March), Luna 2 (1959 September), Luna 3 (1959 October), and Pioneer 5 (1960 March), but these are generalIy small objects (some of which are known to have re-entered the atmosphere, with Luna 2 having apparently hit the Moon), and all have launch dates later than the nominal extrapolation of 1991 VG back to the first half of 1958. In the mid-1970s, Luna 23 was launched in 1974 October but landed on the Moon, its launcher stages having soon re-entered the atmosphere; Helios 1 was put into a heliocentric orbit in 1974 December along with two associated rocket bodies fragments (1974-097C and 097D), and there were no other launches escaping the Earth until Venera 9 was sent to Venus in 1975 June. Identification with any of the above would require the action of non-gravitational forces, such as radiation pressure or leaking fuel18, but these agencies are not known to have acted; in any case, it does not seem to be possible definitely to identify 1991 VG as having originated on the Earth.

The next step is to estimate the a priori probability that 1991 VG would be detected by Spacewatch. Having a very Earth-like orbit, at least prior to the late-1991 close approach, this object has an exceptionally high collision probability with our planet. In calculating the mean terrestrial impact probability for all 169 known Apollo and Aten asteroids (which has a value of 9.3 x 10-9 per year), I derived a value of 4.8 x 10-6 per year for 1991 VG alone, meaning that I would have quadrupled the mean terrestrial collision probability for the ensemble should I have included that object24. (Chyba25 calculated 4.2 x l0-6 per vear for 1991 VG, but by using elements that I would have expected to have given a result higher than my own, although he used a different technique.) Instead I decided to reject 1991 VG from the ranks of naturally-occurring objects and to suppose it to be man-made. The referee of my paper24 made the interesting – but tongue-in-cheek–comment in his report that "unless the author knows of observations that suggest that 1991 VG has human characteristics, I would suggest that the word 'anthropomorphic' should be replaced by 'artificial'." The insinuation does not need to be explained further to the reader in the context of this communication.

The referee's comment was stimulated by my estimation of a low a priori probability that 1991 VG would pass close by our planet, using my collision probability cited above and an enhanced cross-section for passage within some stipulated miss distance of the Earth. A more complete value for the chance of detection can be estimated as below by evaluating (i) the probability of passage sufficiently close by the Earth for detection, and (ii) the probability of detection given that such a passage occurs.

The pre-encounter inclination allowed a deviation by 1991 VG of only 0.0068 A U above or below the ecliptic, whereas it had apsides at heliocentric distances of 0.9715 and 1.1071 AU. To first order, then, one can assume that 1991 VG was constrained to an annulus in the ecliptic plane which was 0.1356 AU wide. The Earth would pass 1991 VG once every 16.75 years (from the difference in their orbital periods), and in each such passage there is a (0.044/0.1356) 0.3 probability of passing within the geocentric distance at which the object was discovered if one assumes that the heliocentric distance is random within that annulus, and neglects the fact that 1991 VG could not go 0.022 AU sunward of the Earth at perihelion. In reality any orbiting object spends more time close to its apsidal distances, but that is neglected here, as is gravitational focusing. Both these factors are included in the calculations in ref. 24, but are not of great significance since the aim is only to obtain a rough estimate of the probability of a near passage. From the above, the answer is about one in 50 per year, for passage within 0.02 AU, a value supported if one takes the impact probability quoted earlier, allows for gravitational focussing, and substitutes for the larger cross-section but with account being taken of the fact that the maximum distance above or below the ecliptic is 0.068 AU. For passage within the actual perigee distance the probability is considerably smaller, its estimation requiring account to be taken of the excursions of 1991 VG from the ecliptic: I found that such a passage would be expected about once every few thousand years24. There are many selection effects which govern the chance that the Spacewatch team (the only suitably-equipped and operational unit) might detect a ~10-m object passing near the Earth. The records of the past five years show that they have found about one such object per year whereas the flux at such a size is thought to be between a few and ten per day crossing cis-lunar space, although it could be higher26. The probability of detection could therefore be estimated as being ~1/1000. Such an estimate could be made by anyone without inside knowledge of the operations of Spacewatch, but Scotti points out that the probability is even lower than that27. In a night the Spacewatch telescope might be used to patrol four regions each of area 3.4 square degrees, giving a fractional celestial-sphere coverage of 4 x 3.4/41253 = 1/3033. Triple scans of each region are carried out, so that if the objects were moving fast enough to cross the region between scans, as many as 1/1000 of the detectable (bright enough) targets might be found, in agreement with the above crude estimate. Scotti, however, states27 that "1991 VG was a bit on the exceptional side." On the discovery night, for some reason he set the V magnitude detection limit lower than usual, and 1991 VG was picked up at V = 20.7, whereas 20.4 was the nominal threshold in use at that stage. Thus 1991 VG would have been missed by the detection software had Scotti not set the brightness limit so low. Whilst the object then brightened as the geo-centric distance decreased, we must note that (i) 1991 VG might not have appeared in the Spacewatch search regions as that brightening occurred; and (ii) even if it had been found later, without the discovery having already occurred, its reduced geocentric distance at identification would then decrement the frequency of approaches as determined above. For the actual discovery circumstances Scotti estimates the probability of detection, given the low threshold that he had set, as having been about 1/7500, but even that neglects trailing losses. That is the probability of detection on any particular night; one would have to multiply that figure by ~ 20 (to account for 1991 VG being within the detection distance limit for about 20 days), by ~ 0.6 (to account for the Spacewatch telescope being operated on only 18 nights per lunation), by ~ 0.7 (to account for observing time loss to weather), and by ~ 0.5 (for trailing losses). An overall figure of 1/2000 might therefore be appropriate.

Given the estimates in the last two paragraphs (one close-enough passage every 50 years, one chance in 2000 of spotting it on each passage), the a priori probability of discovery for x991 VG was at most one in 100,000 per year. The intended meaning of that statement is that if the Spacewatch telescope were operated in the same way as it is at present, then just one in 100,000 objects like 1991 VG, would be discovered each year, whereas only a handful of man-made rocket bodies have been released onto heliocentric orbits in the plausible epochs. If 1991 VG is indeed a man-made rocket body, then its return to our vicinity and its accidental detection by Spacewatch was a very unlikely event, and thus one estimates that Ps is very small.

II. THE PROBABILITY THAT IT WAS A NATURAL BODY:

Attention is now turned to Pn, the probability that 1991 VG was a natural body. There are two factors which argue against such an identification. The first is the light variations mentioned earlier; the balance of evidence (e.g,, see the image presented in ref. 19, which is distinctly similar to rotating artificial satellite trails frequently seen .in wide-field photographs) supports the idea that 1991 VG is an artificial object. Second, the pre-encounter orbit of 1991 VG was so similar to that of the Earth that it was unstable under close approaches to our planet on a time-scale measured in millennia at most. This is obvious from the above discussion of the frequency of close approaches. The dynamics therefore would require 1991 VG to have recently arrived in that orbit (perhaps as ejecta from a lunar impact?), which is unlikely, if it is an asteroid. The Spacewatch team have suggested13, 26 that there is a population of small asteroids concentrated near the terrestrial orbit, but in general these have either eccentricity or inclination much larger than zero, and semi-major axes differing from unity, so that they are dissimilar from 1991 VG; this is obvious from the fact, as stated above, that the inclusion of 1991 VG in an estimation of the mean terrestrial impact probability quadruples the value obtained using all other asteroids (i.e., including this hypothesized near-Earth belt). One thus must estimate that Pn is small.

Since both Ps and Pn are small, one is forced to conclude, in the absence of new information, that Pa is not zero and indeed seems to be substantial, meaning that 1991 VG is a candidate for consideration as having an alien genesis.
Are there other data that contradict this (i.e., information that forces one to estimate a small value for Pa)? There are no accepted identifications of alien artifacts, but if the 1991 VG episode were characteristic of terrestrial visitations then would these have been spotted in the past? Spacewatch is the first such surveillance programme to patrol deep space, so the absence of similar episodes is not surprising. Ground-based military surveillance of near-Earth space relies upon optical sensors for ranges over 10,000 km, the radar detectibility limit being ~10-m at that range28,29; data from such programmes do not contradict the alien probe interpretation, especially since the flux of small asteroids is much higher and objects found to be in non-geocentric orbits are soon discarded.

III. THE PROBABILITY THAT IT WAS AN ALIEN ARTIFACT:

The final point to be discussed, on the basis of the alien artifact interpretation, is whether 1991 VG was under control, or making a random passage by the Earth (i.e., an inert artificial object). If the latter then one can estimate the population from the probability of discovery of ~0.00001 per annum, and the Spacewatch team having discovered one such object in five years of operation. Thus one would estimate ~20,000 as being the population in similar orbits (contra the Fermi Paradox), and thus about one per decade to hit the Earth or one per century to fall onto the populated regions of the globe. Observations (or the lack of them) do not preclude this possibility. On the other hand, continued searching with Spacewatch, and, one hopes, within a few years with the more powerful Spaceg,uard system30, would turn up other examples of such a substantial population. The non-detection of such a population would indicate that 1991 VG is unlikeIy to have been an inert alien probe. Conversely, only about one in 50 objects passing randomly within 0.022 AU have perigee heights as low as 0.0031 AU, as was observed in the case of 1991 VG, leading to the possibility that it was a singular alien spaceprobe on a controlled reconnaissance mission. This interpretation would not be limited by the probabilistic analysis given above, since the probe could have been directed to make repeated close passages.

The above has been intended to provide prima facie evidence that 1991 VG is a candidate alien artifact. The alternative explanations that it was a peculiar asteroid, or a man-made body are both estimated to be unlikely, but require further investigation. In connection with the former, it will be of interest to see whether sky-surveillance programmes reveal asteroids with similar orbital and light-curve properties as 1991 VG. For the latter, each of the handful of rocket bodies which mankind has left in heliocentric orbits in the plausible launch windows requires detailed investigation' are their initial. heliocentric orbits known, was fuel left on board any of them, are their physical parameters such that non-gravitational forces could plausibly bring them back to the Earth within a few decades, could they fit the observed spectral reflectivity of 1991 VG? My personal bias is that 1991 VG was indeed an artificial object, but an anthropogenic one. The point is that such an interpretation, which will likely be favoured by most, requires: (i) the action of non-gravitational forces which are not known to have occurred; (ii) the chance return of one of a very small number of man-made objects left on heliocentric orbits in acceptable epochs; (iii) that return to have been unusually close, given its geocentric distance at discovery; and (iv) the object to have been spotted despite long odds against such discovery. If 1991 VG is a returned man-made rocket body, it was very much a fluke that it was observed, and the normal process of science then requires that we consider the possibility of some other origin for it.

Prrivan

Jeszcze raz się udzielę jako że otrzymałem wyjątkowo niewybrednym językiem napisanego maila stwierdzającego że jestem "pojebanym fantastą" i że takich bzdur jak mój wczorajszy post o wojnie atomowej w starozytności nie powinno w ogóle być w internecie zeby ludzi nie ogłupiać.

Jak ja lubię polemikę z twardogłowymi...no to lecimy.

Na początek,czym tak w ogóle jest Mahabharata:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Mahabharata

Cytat:

Mahabharata ( dewanagari महाभारत, trl. mahābhārata ) – najbardziej obszerny oraz jeden z najstarszych poematów epickich znanych ludzkości, powstały w starożytnych Indiach i zapisany w sanskrycie. Mahabharata liczy sto tysięcy ślok (dwu- i czterowierszy), jest osiem razy dłuższa od Iliady i Odysei razem wziętych.

Treść [edytuj]

Epos ten opowiada o współzawodnictwie pomiędzy rodami Pandawów i Kaurawów zakończonym osiemnastodniową, wyniszczającą bitwą na polach Kurukszetry, świętego miejsca pielgrzymek w środkowych Indiach. W szeregach wojsk Pandu poczesne miejsce zajmuje Kryszna, syn królewskiej dynastii Jadu, który widząc zwątpienie i rezygnację swego przyjaciela Ardźuny, tuż przed rozpoczęciem bitwy udziela mu filozoficznego wykładu w formie Bhagawadgity.

Obejmująca ponad siedemset ślok "Pieśn Pana" (zapisana w części Mahabharaty zwanej Biszma Parwa) wyjaśnia w zwięzły sposób trzy podstawowe nurty jogi: karma (szkołę działania pozbawionego rezultatów karmicznych), dźńana jogę - jogę wiedzy spekulatywnej) oraz bhakti (czyli bezinteresowne oddanie dla Najwyższego).

Uważaną za Piątą Wedę (pańćanaweda) Mahabharata ustanawia supremację Kryszny, jako summum bonum całego stworzenia i jednocześnie Najwyższego Osobowego Boga. Ze względu na dogłębność i rozciągłość tematów związanych z kultem Kryszny, Mahabharata uważana jest za "encyklopedię religii i filozofii wisznuizmu".

Bibliografia [edytuj]

* Vyâsa, Mahabharata, epos staroindyjski, przeł. Antoni Lange, Wydawnictwo Armoryka, Sandomierz 2008. (wznowienie edycji z 1911 r.), ISBN 978-83-60276-57-0 [wersja skrócona]
* Savitri czyli opowieść o wiernej żonie, przeł. Antoni Lange, Wydawnictwo Armoryka, Sandomierz 2009 (wznowienie edycji z 1910 r.), ISBN 978-83-60276-68-6 [jeden z epizodów eposu]

Literatura przedmiotu [edytuj]

* Mahabharata. Nal i Damayanti: baśń staroindyjska z ksiąg Maha-Bharaty, przełożył Antoni Lange, nakładem J. Mortkowicza, Warszawa-Kraków 1913

Data przekładu który będę tu cytował-czyli rok 1913-jest bardzo istotna.
A dlaczego,o tym za chwilę.

Mógłbym praktycznie przytoczyć połowę tego dzieła,ale będę oszczędny i wybiorę tylko dwa fragmenty opowiadające o końcowej fazie wyniszczającej wojny,kiedy wódz jednego z ludów biorących w niej udział postanawia zakończyć ją jednym posunięciem i uzywa takiej oto broni:

Cytat:

"Wyrzucono pojedynczy pocisk załadowany cala energia wszechświata. Żarzący się słup dymu i płomienia, jasny jak 10 tys. słońc, wzniósł się w całej swej wspaniałości... Była to nie znana broń, żelazny grom, gigantyczny wysłannik śmierci, który w popiół obrócił wszelki lud Vrishni i Andhaka... Ciała były tak spalone, że nie dawały się rozpoznać, włosy i paznokcie odpadły, gliniane naczynia rozpadły się bez żadnej widocznej przyczyny, a pióra ptaków stały się białe. Po kilku godzinach cała żywność była skażona... w ucieczce od owego ognia żołnierze rzucili się do strumieni, aby obmyć swoje ciała i sprzęt...
(ta broń)...odrzuciła tłumy [wojowników] razem z ich rumakami, słoniami, pojazdami naziemnymi i ich bronią, jak gdyby były to suche liście drzewa. Odrzuceni podmuchem...wyglądali pięknie, jak ptaki w locie... odlatujące z drzew..."

Druga strona nie pozostaje dłużna:

Cytat:

"Dwa takie pociski spotkały się w powietrzu. Wówczas ziemia wraz z wszystkimi górami, morzami i drzewami zaczęła dygotać, a wszelkie żywe stworzenia zostały porażone energią tej broni i ogromnie ucierpiały. Niebo stanęło w ogniu, a dziesięć stron horyzontu napełniło się dymem..."

Przypominam że jest to fragment dosłownego tłumaczenia z 1913 roku,więc jego autor nawet gdyby chciał mieć jakieś odniesienie do nowozytnej broni atomowej to i tak by go nie znalazł jako że pierwsze testy broni nuklearnej przeprowadzono w roku 1945.

Zresztą co ja tu będę pisał,oddajmy głos prawdziwym specem od historii:

Cytat:

ZAGINIONA CYWILIZACJA

Uważnie czytając indyjskie religijno-narodowe eposy "Ramajanę" i "Mahabharatę", można odkryć wiele opisów latających pojazdów. Nie są to bynajmniej religijne wyobrażenia cudów dokonywanych przez boskie istoty, bowiem wyraźnie przedstawiają one techniczne zagadnienia budowy tych pojazdów. Dodatkowo sugerują, że najlepsze z nich, mogące latać w kosmos, zostały zbudowane przez nauczycieli z gwiazd.
1. Spory historyków
Przez długi czas nauka uznawała, że cywilizacja indyjska nie sięga w przeszłość dalej niż do około 500 roku przed naszą erą. Dopiero odkrycie zasypanego miasta Mohendżo Daro pokazało, iż historia tych terenów jest znacznie starsza. Potwierdziły to odkrycia kilkunastu podobnych miast, których wiek szacuje się nawet na ponad pięć tysięcy lat. Dodatkowo te najstarsze na Ziemi znane miasta to nie skupiska prymitywnych lepianek, tylko aglomeracje, które zaprojektowano przed ich wybudowaniem, dzięki czemu mają one proste ulice oraz doskonały system kanalizacyjny łącznie z doprowadzeniem bieżącej wody do każdego domu, toaletami oraz osobnym systemem ściekowym! Po odkopaniu wszystkich tych miast, historię początków ludzkości na pewno trzeba będzie napisać od nowa. Pozostaje tylko pytanie, ile z tych odkryć zaakceptuje oficjalna nauka. Przykładem niech będzie przemilczenie sprawy pisma z Mohendżo Daro, a raczej faktu, że takie samo odkryto na słynącej z tajemniczych, kamiennych kolosów Wyspie Wielkanocnej - położonej prawie na drugiej stronie globu, u wybrzeży Chile. Zachodnia nauka odrzuca też wszystkie dowody istnienia przed tysiącami lat na terenie Indii zaawansowanej technicznie cywilizacji, potrafiącej m.in. konstruować samoloty. Tymczasem, kiedy w 327 roku przed naszą erą Aleksander Wielki najechał Indie, szybko musiał się z nich wycofać, bowiem, jak podają ówcześni greccy historycy, jego armia została zaatakowana przez "ogniste, latające talerze". Potwierdza to wydana w 1952 roku przez Indyjski Instytut Kultury w Bangalore książka doktora Raghavana, która nie tylko cytuje starożytne przekazy opisujące starożytne przekazy opisujące mechaniczne maszyny latające, ale także przykłady ich zastosowania m.in. w bitwach do płoszenia bojowych słoni przeciwnika. Z tego samego roku pochodzi też notatka agencji Reutera na temat odkrycia przez dyrektora Akademii Badań Sanskrycznych w Mysore starożytnego manuskryptu opisującego techniczną budowę dwupokładowego samolotu, mogącego zabrać naraz 500 ludzi.
2. Sterowce czy odrzutowce?
Podstawowym pytaniem badaczy starożytnych indyjskich opisów maszyn latających była kwestia ich technicznego zaawansowania. Nietrudno bowiem wyobrazić sobie, że cywilizacja mająca łazienki z bieżącą wodą jest w stanie skonstruować prymitywny sterowiec na ciepłe powietrze uzyskane z prostego pieca na węgiel drzewny. Problem w tym, iż opisywane przez starożytnych pojazdy, zwane wimanami, nie przypominają takich sterowców tylko współczesne, wojskowe odrzutowce! W starożytnych księgach indyjskich opisów budowy i eksploatacji takich pojazdów jest tyle, że starczyłoby na napisanie kilku książek o objętości sporej encyklopedii. Takiej ilości materiału źródłowego nie sposób zlekceważyć. Oczywiście oficjalna, zachodnia nauka stara się te wszystkie fakty zakwalifikować do religijnej mitologii, jednak takie podejście staje się coraz bardziej naciągane i śmieszne. Indyjscy naukowcy od dawna uważają za dowiedzione, że na terenie ich kraju około 6000-3000 lat przed naszą erą istniała zaawansowana technicznie cywilizacja, która znikła z powierzchni ziemi wskutek wielkiej wojny połączonej z przyrodniczymi kataklizmami. Podobnego zdania jest również kilku europejskich naukowców. Przykładem jest tu doktor Roberto Pinotti z Włoch, który w 1988 roku na Światowej Konferencji Kosmicznej w Bangalore, jak doniósł dziennik "The Hindu", wygłosił odczyt na temat starożytnych, indyjskich machin latających. Odczyt oparł on na danych zaczerpniętych z najważniejszego starożytnego tekstu na temat wiman "Vimanika Shastra", który został odnaleziony w 1918 roku, w Królewskiej Bibliotece Sanskryckiej w Baroda (miasto na północ od Bombaju). Dodajmy, że teksty te spisane przed tysiącami lat przetrwały dzięki ich systematycznemu kopiowaniu, które ochroniło je od zniszczenia. Co zawiera "Vimanika Shastra"? Dzieło to odwołujące się do 97 wcześniejszych dzieł, podaje m.in. dokładne, techniczne opisy budowy 20 różnego rodzaju machin latających! Dodatkowo szczegółowo przedstawia szkolenie pilotów oraz sposób szycia ich ubrań. Ten ostatni przypomina opis współczesnego skafandra próżniowego sporządzony przez siedmiolatka. Wszystko to uzupełniają dokładne opisy uzbrojenia m.in. "węży ognistych" lecących do ciepła wydzielanego przez silniki maszyn wroga oraz "wielkich garnków", które zrzucone z powietrza niszczą wszystko na ziemi. Samemu można ocenić, czy przytoczone opisy bardziej pasują do "religijnej mitologii" czy też współczesnych rakiet naprowadzanych przez cieplne czujniki oraz bomb lotniczych. W dziele znaleźć można też fragmenty dotyczące budowy baterii słonecznych oraz elektrycznego silnika - "zwoje miedziane nawinięte na cylinder". Opisane jest również "manipulowanie pięcioma siłami, dzięki czemu powstaje poświata wokół wimana pozwalająca szybciej lecieć". Dodajmy, że dopiero od kilku lat wojskowa prasa spekuluje na temat podobnych badań w tajnych laboratoriach, których celem jest wytworzenie wokół odrzutowca zjonizowanej otoczki, pozwalającej uniknąć tarcia powietrza, a co za tym idzie, latać ze znacznie większymi prędkościami. W "Vimanika Shastra" mamy też do czynienia z opisami technik dziś dla nas jeszcze niedostępnych np. z "czynieniem wimana niewidzialnym dla wroga". Starożytne indyjskie manuskrypty zawierają też cały szereg innych frapujących opisów, które można znaleźć w książce wydawnictwa "Amber" "Wimany i inne statki powietrzne hinduskich bogów".
3. Kosmiczne miasto
"Ramajana" opisuje jeden z wimanów jako dwupokładowy, cylindryczny statek z okienkami i kopułą, latający z "prędkością wiatru" i wydający "melodyjny dźwięk". W innym punkcie podaje, że podróż takim pojazdem z Sri Lanki do Ajdohja (2880 km) trwała dziewięć godzin, bowiem po drodze trzeba było się zatrzymać na dwa postoje. Czy piszący "mity o hinduskich bogach" nie mogli im dać więcej mocy magicznych tak, by mogli oni odbyć tę podróż za jednym razem? Oczywiście, że mogli, a jeśli tego nie zrobili, to znak, iż opisywali oni realne wydarzenie, zapewne międzylądowanie, w celu uzupełnienia paliwa. Takie logiczne rozumowanie przekracza jednak możliwości większości zachodnich archeologów-religioznawców. Przypomnijmy, że pojazdy "bogów", czyli kosmicznych przybyszy, różniły się od ziemskich konstrukcji możliwością podróżowania na orbitę i dalej w kosmos. W "Winszu-Puranie" można przeczytać, że taki pojazd, należący do przybysza imieniem Kalki, "kierowany był samą tylko wolą pilota". Jeżeli to kolejny religijny mit, to ciekawe, skąd piszący go przed tysiącami lat wiedział o czymś takim, skoro dopiero od kilku lat wojskowe laboratoria testują hełmy pilotów zdolne do bezpośredniego odbierania mózgowych impulsów, jako rozkazów dla komputera pokładowego. W "Rigwedzie" lądowanie takiego kosmicznego pojazdu "wynurzającego się znad chmur" było podziwiane przez "wielkie chmury". Dziś jest zupełnie tak samo, o czym można się przekonać obserwując lądowania amerykańskich promów kosmicznych na Florydzie. "Rigweda" podaje, że starty i lądowania tych maszyn nie odbywały się bynajmniej w niebiańskiej ciszy, ani też nie towarzyszyły im anielskie śpiewy tylko "huk podobny do grzmotu, od którego domy drżały w posadach, a ech łoskotu odbijało się od wzgórz". Czyż nie można było bardziej bajkowo opisać "boskich" podróży. Można, gdyby były to mity a nie realny opis startu kosmicznych statków na ziemską orbitę. Warto tu dodać, że "bogowie" z "Rigwedy" za grosz nie mieli polotu, bowiem ich podróże na orbitę (dosłownie "na firmament, czyli sklepienie niebieskie", wyraźnie odróżniane od religijnego nieba) odbywały się wedle rozkładu jazdy - trzy starty i lądowania w każdym dniu! Miejsce, dokąd udawały się pojazdy, dokładnie opisuje "Raghuwansia" donosząc, że pojazd Ramy poruszał się wśród przerażonych ptaków, później w chmurach, a w końcu nawet drogami, "którymi jeździli bogowie". Ostatnie wątpliwości, czy to chodzi o niebo w wymiarze religijnym czy ziemską orbitę, rozwiewa "Podróż Adżuny do nieba". Ten ziemski bohater zabierany jest do "bogów" pojazdem kierowanym przez "pilota o imieniu Matali". Adżuna "wzlatywał wozem słońcu podobnym" do "okolic niewidzialnych dla śmiertelników, dla chodzących po ziemi". Na miejscu Adżuna stwierdził, że "tam nie świeci słońce lecz we własnym blasku lśni to, co na dole, na ziemi, widać w gwiezdnej postaci. Czy to niczym lamby w wielkim oddaleniu, czy to wielkie twory". Każdemu, kto oglądał film z wejścia statku kosmicznego ze słonecznej ziemskiej atmosfery na mroczną orbitę pełną gwiazd, opis ten mówi wszystko. Co znajdowało się na orbicie? Tu każdy z bogów "miał swoje miasto, które kręciło się dookoła swej osi". A tak przy okazji, skąd starożytni "bajkopisarze" piszący "Mahabharatę" wiedzieli, że w celu wytworzenia sztucznej grawitacje w stanie nieważkości na orbicie, trzeba wielką konstrukcję wprawić w ruch obrotowy? Skąd zresztą wiedzieli, że na orbicie nie ma grawitacji i trzeba ją sztucznie wytwarzać w wielkich orbitalnych miastach. A tak - miastach, bowiem zarówno "Mahabharata" jak i "Ramajana" piszą o miastach "na firmamencie", podając nawet ich wymiary ( po przeliczeniu na współczesną miarę wychodzi 16 na 8 na 1200 kilometrów). "Mahabharata" wręcz podaje, że "kosmiczne miasto boga Indry rozciągało się od zawsze w kosmosie. Zbudowano je z metalu: były w nim domy, mieszkania, rośliny. Bramy miasta były tak szerokie, że mogły przez nie wlatywać małe pojazdy". Mogły one również opuścić ziemską orbitę i swobodnie podróżować przez kosmos. Bramy tych miast strzegli "strażnicy dysponujący najrozmaitszą bronią", zaś one same mogły "stawać się niewidzialne". Dodatkowo starożytne indyjskie teksty podają, że były one z ziemi nocą "widoczne na niebie niczym wielkie gwiazdy". Kto z nas choć raz obserwował nocą stację "Mir" czy "Alfa" wie, o co chodzi. "Mahabharata" i "Ramajana" opisują też straszną kosmiczną wojnę. Lutz Gentes z Uniwersytetu we Frankfurcie, po 15 latach badań nad tymi indyjskimi księgami stwierdził, że opis wojennych zmagań "bogów" jest zbyt realistyczny, by były to tylko hinduskie legendy. "W jej trakcie doszło do użycia broni rakietowej, laserów oraz pocisków zdalnie kierowanych", twierdzi Lutz. By o tym przeczytać, wystarczy sięgnąć do "Domu Parva" z "Mahabharaty". "Rozgorzała zażarta bitwa. Walka przenosiła się w różne miejsca, zą wreszcie Adżuna (wcześniej będący z wizytą u zaprzyjaźnionych bogów w celu uzyskania od nich broni odpowiedniej do zniszczenia swych przeciwników) odpalił śmiercionośny pocisk. Rozniósł on miasto na strzępy, które spadły na ziemię. Indra (również posiadający, jak pamiętamy, kosmiczne miasto) i inni bogowie obwołali Ardżunę bohaterem". Tyle w skrócie "Mahabharata". Bardziej niż religijną mitologię przypomina to "Gwiezdne wojny" George'a Lucasa. Niestety, świat nauki nie pali się do takiej interpretacji, bowiem musiałby potwierdzić odwiedziny Ziemi w zamierzchłej przeszłości przez zaawansowane technicznie cywilizacje, które nauczyły nas stawiać miasta oraz na naszej orbicie weszły z sobą w konflikt zakończony krwawą wojną. Jak na razie, naukowcom taki początek naszej ziemskiej cywilizacji nie mieści się po prostu w głowie.
Mirosław Błach
P.S. Artykuł pochodzi z gazety "Echo dnia"

A jak ktoś uważa że źródła indyjskie są niewiarygodne to polecam początek Księgi Ezechiela i opis "rydwanu Bożego".

Pozdro i do poniedziałku Smile

lucid

Ja tylko dodam, że prawda jest głębsza niż "królicza nora" i wszyscy na tym forum mogą sie jeszcze zdziwić w niedługim czasie...

Dysputant

Przy takich teoriach?
NAPRAWDĘ możemy się zdziwić?

No chyba że apokalipsę przyniesie Wielki makaronowy bóg...
_________________
Moja odpowiedź na zaczepki TROLL-i.

http://www.pown.it/3385

Prrivan

Najpierw przejdź się do antykwariatu,kup sobie pierwsze polskie wydanie Mahabharaty,daj sobie czas na przeczytanie jej a potem wygłaszaj tezy czy mamy do czynienia z teoriami czy jednak z czymś więcej Smile

Tymczasem plama na najwiekszej z planet spokojnie rośnie sobie dalej:

http://spaceweather.com/

Cytat:

EVOLUTION OF AN IMPACT: Since July 19th, when Anthony Wesley of Australia discovered the scattered remains of a mystery impactor in the high clouds of Jupiter, amateur astronomers around the world have been photographing the planet every night. "German astronomer Hans Joerg Mettig has converted some of the best images into polar projections," says Theo Ramakers, "and I have stitched them together to make a movie." Click on the image to set the scene in motion:

http://spaceweather.com/swpod2009/09aug0.....kjt4rvs665

The 3-week animation, which begins with Wesley's discovery image, shows the cindery cloud expanding, swirling, and ultimately being torn into three or more pieces by turbulent south polar winds. "The spot has really progressed dramatically," says Ramakers.

No one knows how the movie will end. Planetary scientists say the debris could evolve in interesting and unexpected ways before it finally disperses some weeks from now. Astronomers who wish to contribute scenes can monitor the cloud near Jupiter's System II longitude 210°. For predicted times when it will cross the planet's central meridian, add 2 hours to Sky and Telescope's predicted transit times for Jupiter's Great Red Spot.

lukup

Te zjawiska na Venus i Jowiszu sa moim zdaniem zjawiskami elektrycznymi.
Nie sa one zrozumiale dla ludzi ktorzy nie maja pojecia o teori Swiata Elektrycznego, ale po zapoznaniu ie z ta teoria wiele zjawisk jest stosunkowo proste do wytlumaczenia.
Na poczatek polecam:

http://video.google.com/videoplay?docid=4709040975433652394

Odnosnie Wenus
http://www.holoscience.com/news.php?article=9aqt6cz5
http://www.holoscience.com/news.php?article=jej1t3c2
http://www.thunderbolts.info/tpod/2006/arch06/060717doubleeye.htm
http://www.thunderbolts.info/tpod/2007/arch07/071018electricvenus.htm
http://www.thunderbolts.info/tpod/2005/arch05/051209electric-venus.htm
_________________
Wolność słowa na internecie.

Wolność - albo wszyscy sa wolni, albo nikt nie jest. Inna mozliwosc nie istnieje.
Jesli nie jestes czescia rozwiazania, to jestes czescia problemu.